วันที่ 17 มิ.ย.
  วันนี้เป็นไรไม่รู้ ไม่อยากเดินเที่ยว เลิกงานแล้วอยากกลับบ้าน ไปหา ป๊อก
  กลับถึงบ้าน ป๊อกก็หายตัวไป เรียกตั้งนาน ไม่ออกมาหาเรย 
  กว่าจะออกมา ตัวก็เปียกฝน ซึมๆ  ไม่ร่าเริงเหมือนเคย
  ถึงเวลาทานข้าวก็ไม่ทาน เอานมของโปรดมาให้ยังไม่กินเรย
  มาเดินอยู่ใกล้ ๆ เดินไป เดินมาทั่วทั้งบ้าน
ไม่ยอมนอน  เหมือนจะดูบ้านทุกซอกทุกมุม เป็นครั้งสุดท้าย
   ต้องก็มั่วแต่ใช้อินเตอร์เน็ต เพื่อเตีรยมตัวไปสอบสัมภาษณ์งาน
  สนใจป๊อกน้อยไป แย่จัง
     แต่จริงๆก็อยากพาไปหาหมอตอนกลางคืนเรยนะ
  แต่ไม่สามารถ  เฮ้อ
   แล้ววันนี้ก็มาถึง
เช้าวันที่ 18 
 ตัดสินใจจะพาป๊อกไปหาหมอ ป๊อกนอนนิ่ง นอนท่าแปลกๆ
  เข้าไปกอด ไปจับตัวก็คราง
    นอน หมดแรง
   พอรถtaxi มาก็รีบอุ้มพาไปโรงพยาบาล  taxi ก็งี่เง่า
   ขับช้า ลังเล อยู่ได้
 ในtaxi ..ป๊อกนอนลืมตา  ครางเบา ๆ สักพักตัวก็เกร็ง..ชัก
    แล้วป๊อกก็จากต้องไป  ป๊อกจ๋า  หมดทุกข์แล้วนะลูก
    เกิดชาติหน้าไม่ต้องมารับกรรมแบบนี้แล้วนะ
  ต้องจะทำบุญ สวดมนต์ให้ทุกวัน 
                ต้องคิดถึงป๊อกมากเลยนะ
วันนี้ กลับบ้านมา ไม่มีป๊อกให้กอดแล้ว มองทางไหนก็ไม่เจอกัน
บ้านไม่น่าอยู่เลย
         คิดถึงป๊อกที่สุด
            รักป๊อกนะ